Nga Desada Metaj
Për herë të parë qëkur është caktuar si datë zyrtare për të kujtuar dëshmorët e luftës,5 Maji arriti të shndërrohet në lajm jo për deklaratat dhe fytyrat e zymta të politikanëve por për përplasjen ndoshta për herë të parë të këtyre 25 viteve të fundit të nostalgjikëve të komunizmit dhe antikomunistëve. Askush përfshirë dhe kryeministrin që për pak sa nuk u bë dëshmitar okular i ngjarjes nuk kishte pritur që mbeturinat e diktaturës të veshura me guximin e qeverisë së rilindjes do të përplaseshin fizikisht në ditën e dëshmorëve. Të asaj që në fakt mund të konsiderohet pa frikë dhe dita e shënuar kur në diktaturë përçmoheshin më shumë se kurrë ata që i rezistonin apo i mbijetonin regjimit komunist më të egër në Europë. E sotmja nuk është dita e parë (dhe me gjasë as e fundit) ku nostalgjiket e komunizmit hodhën parulla dhe provokuan pjesën më të madhe të një shoqërie që u vra,burgos,internua apo jetoi me frikë dhe terror për gati 50 vjet.
Personalisht nuk pres që kryetari i kuvendit të reagojë për shfaqjen e portretit të diktatorit Hoxha. As që ministri i brendshëm të kritikojë forcat e rendit që lejuan një show kaq të shëmtuar në varrezat e dëshmorëve. Fakti që dy ish drejtues të lartë të shtetit që i drejtohen njëri tjetrit me “shoku” mbajnë sot poste të larta shtetërore është pjesë e revoltimit të atij grupi ish komunist që sot,për herë të parë reagoi ndryshe. Që ndoshta ka rezerva dhe për ceremonialin e fiksuar në 5 maj,por për respekt të një protokolli zyrtar nderon kujtimin e të vrarëve në një luftë,fundi i së cilës shënoi dhe fillimin e një diktature 50 vjeçare. Të asaj diktature që sot kujtohet nga nostalgjikët publikisht dhe që fatkeqësisht në heshtje nderohet dhe nga një pjesë e madhe e atyre që qeverisin. Përndryshe nuk ka se si të shpjegohet se sa herë e majta është në pushtet,nostalgjikët e diktaturës rishfaqen mesa duket jo vetëm me simbolet por dhe me bekimin e pushtetarëve.
Të atyre politikanëve dhe deputetëve që sa për sy e faqe kanë miratuar rezoluta në parlament për dënimin e krimeve të komunizmit. Ndaj akti i sotëm i përplasjes ndoshta është një paralajmërim jo aq për një grup të plakur ish komunistësh,por për bijtë dhe frymëzuesit e tyre që me gjasë,shallin e kuq e kanë lidhur sot para pasqyrës. E që nën zë e krahasojnë liderin e tyre me ish diktatorin,jo aq për drejtimin me dorë të hekurt sesa për mënyrën si ndërtoi marrëdhëniet me ish bashkëpunëtorët. Duke harruar ndoshta që më shumë se 25 vjet më parë,regjimi komunist mori fund për të mos u rikthyer më. E sado në heshtje dhe pa zhurmë të jenë kaluar dhe harruar krimet atij regjimi famëkeq,nostalgjikët e tij duhet të kujtohen se ka ende në këtë vend njerëz që nuk mund të tolerojnë pa fund. E si pasardhës të denjë të atyre që u vranë e masakruan në komunizëm kanë ende diçka për të thënë….ose për të bërë.
